چگونه تنظیم کننده های رشد گیاه گلدهی و مجموعه میوه را بهبود می بخشند؟

 

گلدهی و تشکیل میوه از مراحل حیاتی در تولید محصول می باشد. یک گیاه ممکن است ریشه، برگ و ساقه سالمی داشته باشد، اما اگر تشکیل گل ضعیف باشد، گرده افشانی نامنظم باشد یا میوه های جوان خیلی زود ریزش کنند، باز هم عملکرد کمی دارد.

تغییرات دما، خشکسالی، نیتروژن بیش از حد، عدم تعادل مواد مغذی، نور کم و گرده افشانی ضعیف همگی می توانند رشد تولیدمثلی را مختل کنند.

تنظیم کننده های رشد گیاهی که معمولاً به عنوان PGR شناخته می شوند، به مدیریت این فرآیندها کمک می کنند. برخلاف کودها، PGR ها بر سیگنال هایی که تشکیل جوانه گل، فعال شدن تخمدان، تقسیم سلولی، حفظ میوه و تعادل بین رشد رویشی و تولید مثلی را کنترل می کنند، تأثیر می گذارند. کاربرد صحیح می‌تواند از گلدهی یکنواخت‌تر، تشکیل میوه قوی‌تر و رشد اولیه میوه پایدارتر پشتیبانی کند.

 

 

1. چگونه گلدهی منجر به تشکیل میوه می شود؟

گلدهی زمانی آغاز می شود که گیاه از رشد رویشی به رشد زایشی تغییر کند. نقاط رشدی که قبلاً برگ ها و شاخساره ها تولید شده بودند شروع به تشکیل جوانه های گل می کنند. این انتقال تحت تأثیر ژنتیک، دما، طول روز، در دسترس بودن کربوهیدرات، تغذیه، تامین آب و تعادل هورمونی است.

پس از باز شدن گلها، گرده باید به یک کلاله پذیرا برسد. سپس گرده جوانه می زند و لوله گرده به سمت تخمک رشد می کند. لقاح موفقیت آمیز تخمدان را فعال می کند و رشد میوه را آغاز می کند.

پس از لقاح، میوه جوان باید قند، آب و مواد معدنی کافی برای ادامه رشد جذب کند. اگر سیگنال های هورمونی یا تغذیه ای آن خیلی ضعیف باشد، گیاه ممکن است گل یا میوه را رها کند. PGR ها برای تقویت یا تغییر مسیر سیگنال های انتخاب شده در این مراحل استفاده می شوند.

2. چگونه PGR ها از تشکیل جوانه گل پشتیبانی می کنند؟

تمایز جوانه گل تعیین می کند که یک محصول چند گل بالقوه تولید کند. نیتروژن بیش از حد، آبیاری زیاد، سایبان های متراکم، یا رشد قوی ساقه ممکن است رشد رویشی را به قیمت گلدهی تشویق کند.

برنامه های مناسب PGR می تواند به کنترل کشیدگی بیش از حد و بهبود تعادل بین شاخه ها و بافت های تولید مثل کمک کند. این به گیاه اجازه می دهد تا کربوهیدرات ها و مواد مغذی بیشتری را به سمت تشکیل گل هدایت کند.

هدف متوقف کردن رشد رویشی نیست. برگ های سالم برای فتوسنتز ضروری هستند. هدف حفظ شاخ و برگ به اندازه کافی برای حمایت از محصول بدون اجازه دادن به شاخه ها برای رقابت بیش از حد با گل ها است. یک سایبان متعادل همچنین باعث بهبود نفوذ نور و گردش هوا می شود.

این تعادل به ویژه در درختان میوه، سبزیجات گلخانه ای، انگور، انواع توت ها و سایر محصولات با ارزش بسیار مهم است. هنگامی که گیاهان شاخه های بسیار قوی تولید می کنند، گل ها ممکن است سایه زده شوند یا کربوهیدرات کافی دریافت نکنند. بنابراین مدیریت رشد ساقه می تواند شرایط بهتری را برای رشد جوانه گل ایجاد کند.

3. چگونه PGR ها یکنواختی گلدهی را بهبود می بخشند؟

گلدهی ناهموار می تواند میوه ها را در مراحل رشد بسیار متفاوت ایجاد کند. این امر مدیریت گرده افشانی، کاربرد کود، تنک کردن، کنترل آفات و برنامه ریزی برداشت را پیچیده می کند.

تنظیم‌کننده‌های رشد گیاه زمانی که با محصول تطبیق داده می‌شوند و در پنجره فیزیولوژیکی صحیح اعمال می‌شوند، ممکن است به هماهنگ‌سازی گل‌دهی کمک کنند. گلدهی یکنواخت تر می تواند دوره میوه دهی باریک تر و محصول ثابت تری ایجاد کند.

این ممکن است به کشاورزان کمک کند تا سایر عملیات مزرعه را با دقت بیشتری هماهنگ کنند. حمایت از گرده افشانی، تغذیه برگی، آبیاری، حفاظت از محصول و تنک شدن میوه را می توان با توجه به دوره گلدهی مشخص تر برنامه ریزی کرد.

نتایج به گونه های محصول، رقم، ماده فعال، آب و هوا و زمان بستگی دارد. یک تیمار مفید در یک محصول ممکن است باعث افزایش طول ناخواسته یا پاسخ گلدهی در محصول دیگر شود. زمان‌بندی اغلب مهم‌تر از افزایش دوز است.

درمان اعمال شده در طول تمایز جوانه گل ممکن است پاسخ متفاوتی نسبت به همان محصولی که در شکوفه کامل استفاده می شود ایجاد کند. بنابراین، پرورش دهندگان باید مرحله هدف را قبل از انتخاب یک برنامه کاربردی شناسایی کنند.

4. چگونه PGR ها از فعال سازی تخمدان و رشد زودرس میوه حمایت می کنند؟

تنظیم کننده های رشد گیاه نمی توانند گرده های زنده، حشرات گرده افشان یا شرایط گلدهی مناسب را جایگزین کنند. با این حال، تنظیم کننده های انتخاب شده می توانند از رویدادهای فیزیولوژیکی که قبل و بعد از لقاح رخ می دهند حمایت کنند.

سیگنال های مربوط به اکسین و جیبرلین ارتباط نزدیکی با فعال شدن تخمدان دارند. هنگامی که لقاح اتفاق می افتد، این سیگنال ها تخمدان را به ادامه رشد تشویق می کند تا اینکه غیرفعال بماند یا از گیاه جدا شود.

فعالیت سیتوکینین از تقسیم سلولی در طول تشکیل میوه اولیه پشتیبانی می کند. این سیگنال ها با هم به میوه جوان کمک می کند تا کربوهیدرات ها و مواد مغذی را جذب کند.

میوه در حال رشد باید خود را به عنوان یک مخزن قوی مواد مغذی تثبیت کند. این بدان معنی است که برای قندها، مواد معدنی و آب تولید شده یا جذب شده توسط سایر قسمت های گیاه با موفقیت رقابت می کند. هنگامی که این روند ضعیف باشد، رشد میوه جوان ممکن است متوقف شود و در نهایت سقوط کند.

این پاسخ ها مختص محصول هستند. برنامه ای که برای انگور یا گوجه فرنگی استفاده می شود نباید به طور خودکار به مرکبات، سیب، توت ها یا خربزه منتقل شود. ویژگی های ارقام، بار محصول، شرایط محیطی و اهداف تولید همگی باید در نظر گرفته شوند.

5. چگونه PGR ها ریزش گل و میوه جوان را کاهش می دهند؟

گیاهان به طور طبیعی مقداری گل و میوه های جوان می ریزند زیرا نمی توانند از هر ساختار تولید مثلی پشتیبانی کنند. این یک فرآیند عادی است که به گیاه اجازه می دهد تا بار محصول خود را تنظیم کند.

مشکل زمانی رخ می دهد که میزان افت بیش از حد شود.

علل شایع عبارتند از:

• گرده افشانی یا لقاح ضعیف

• تغییرات دمایی ناگهانی

• خشکی یا آبیاری نامنظم

• عدم تعادل مواد مغذی

• آسیب ریشه

• بار بیش از حد محصول

• رقابت قوی از شاخه های جدید

تنظیم‌کننده‌های رشد گیاهی انتخاب شده می‌توانند به حفظ سیگنال‌های هورمونی کمک کنند که از اتصال میوه و رشد اولیه حمایت می‌کنند. فعالیت مرتبط با اکسین به ویژه در به تاخیر انداختن فرآیندهای جداسازی که منجر به ریزش می شود، مهم است.

درمان PGR با زمان مناسب ممکن است به میوه های جوان کمک کند در طول دوره حساس پس از گلدهی چسبیده باقی بمانند. این به آنها زمان بیشتری برای رشد سلول ها، جذب مواد مغذی و ایجاد رشد پایدار می دهد.

با این حال، PGR ها نباید قبل از شناسایی علت ریزش میوه استفاده شوند. یک تنظیم کننده نمی تواند کمبود شدید بور، ریشه های آسیب دیده، استرس گرمایی مداوم یا عدم گرده افشانی را به طور کامل اصلاح کند.

قوی ترین نتایج حاصل از ترکیب PGR ها با تغذیه متعادل، آبیاری پایدار، مدیریت تاج پوشش و کنترل تنش های محیطی است.

 

 

6. کدام هورمون های گیاهی بر گلدهی و مجموعه میوه تأثیر می گذارند؟

چندین گروه هورمونی در رشد تولید مثل شرکت می کنند.

 

 

این هورمون ها به عنوان یک شبکه به هم پیوسته عمل می کنند. یک PGR تجاری ممکن است یک هورمون طبیعی را تقلید کند، پاسخ دلخواه را تقویت کند یا یک فرآیند محدود کننده را کاهش دهد.

اکسین ها معمولاً با غلبه اپیکال، رشد تخمدان ها و احتباس میوه همراه هستند. جیبرلین ها بر افزایش طول ساقه، رفتار گلدهی و گسترش میوه تأثیر می گذارند. سیتوکینین ها تقسیم سلولی را تقویت می کنند و می توانند از تشکیل اولیه بافت های میوه حمایت کنند.

اتیلن نقش مهمی در ریزش گل، ریزش میوه، رسیدن و پیری گیاه دارد. اسید آبسیزیک ارتباط نزدیکی با تنظیم آب، پاسخ های استرس و بلوغ دارد.

یک درمان ممکن است بر چندین ویژگی گیاه تأثیر بگذارد. محصولی که برای بهبود نگهداری میوه در نظر گرفته شده است ممکن است بر طول ساقه، شکل میوه، بلوغ یا اندازه نهایی میوه نیز تأثیر بگذارد. بنابراین دوز و زمان دقیق ضروری است.

7. چه زمانی PGR ها باید اعمال شوند؟

زمان استفاده صحیح به نتیجه مورد نظر بستگی دارد. پنجره های درمانی رایج عبارتند از:

• قبل از تمایز جوانه گل

• در مرحله قبل از گلدهی

• در اوایل گلدهی

• در طول شکوفه کامل

• هنگام ریزش گلبرگ

• در زمان میوه گیری زودرس

درمان های قبل از گلدهی ممکن است از تعادل تولید مثل حمایت کند. زمانی که هدف اصلی کنترل رشد بیش از حد رویشی یا تشویق رشد قوی‌تر گل باشد، می‌توان از آنها استفاده کرد.

کاربردهای مرحله بلوم ممکن است بر روی حفظ گل یا فعال سازی تخمدان تمرکز کنند. این درمان ها باید به دقت زمان بندی شوند زیرا گل ها به دما، رطوبت، غلظت اسپری و استرس محیطی بسیار حساس هستند.

درمان های پس از شکوفایی بیشتر با حفظ میوه های جوان و رشد زودرس میوه همراه است. در این مرحله، هدف ممکن است از مدیریت گل به حمایت از تقسیم سلولی، اتصال میوه و حرکت مواد مغذی تغییر کند.

پرورش دهندگان باید از برچسب ثبت شده برای محصول و محصول پیروی کنند. کیفیت آب، پوشش اسپری، دما، رطوبت و سازگاری با مخزن می تواند بر عملکرد تأثیر بگذارد.

استفاده از محصول بیشتر نتیجه بهتر را تضمین نمی کند. کاربردهای بیش از حد یا به موقع ممکن است باعث رشد ناهموار، رشد غیرعادی میوه، تاخیر در بلوغ یا آسیب به محصول شود. آزمایشات در منطقه کوچک قبل از استفاده گسترده توصیه می شود.

8. تغذیه و محرک های زیستی چگونه PGR ها را تکمیل می کنند؟

تنظیم‌کننده‌های رشد گیاه سیگنال‌هایی را ارائه می‌دهند، اما محصولات هنوز هم به تغذیه و انرژی کافی نیاز دارند.

بور از جوانه زنی گرده و توسعه لوله گرده حمایت می کند. کمبود بور در طول گلدهی ممکن است باعث کاهش لقاح و افزایش ریزش گل شود.

روی به فعالیت آنزیم و تنظیم طبیعی رشد کمک می کند. پتاسیم از انتقال کربوهیدرات ها و تعادل آب پشتیبانی می کند، در حالی که کلسیم به حفظ ساختار سلولی کمک می کند.

اسیدهای آمینه می توانند متابولیسم گیاه را در طول دوره های تقاضای انرژی بالا پشتیبانی کنند. ترکیبات مشتق شده از جلبک دریایی، پپتیدها، پلی ساکاریدها و سایر محرک های زیستی نیز ممکن است به گیاهان در حفظ فعالیت فیزیولوژیکی قوی تر در طول گلدهی و رشد اولیه میوه کمک کنند.

ترکیب PGR ها با حمایت تغذیه ای مناسب می تواند موثرتر از استفاده از هر یک از این روش ها بدون برنامه مدیریت کامل محصول باشد. با این حال، اجزاء باید سازگار و با توجه به شرایط واقعی محصول اعمال شوند.

قابل اطمینان ترین رویکرد، تنظیم کننده های رشد گیاه را با تغذیه متعادل، آبیاری، مدیریت گرده افشانی، کنترل تاج پوشش و مدیریت تنش ترکیب می کند.

تولیدکنندگان ابتدا باید تعیین کنند که آیا میوه دهی ضعیف ناشی از عدم تعادل هورمونی، کمبود مواد مغذی، استرس محیطی، گرده افشانی ضعیف یا رشد بیش از حد رویشی است. این تشخیص به آنها کمک می کند تا راه حل مناسب تری را انتخاب کنند.

نتیجه گیری

تنظیم‌کننده‌های رشد گیاه با تأثیرگذاری بر سیگنال‌هایی که تشکیل جوانه‌های گل، تعادل تولیدمثلی، فعال‌سازی تخمدان، تقسیم سلولی، حفظ میوه و رشد اولیه میوه را کنترل می‌کنند، گلدهی و تشکیل میوه را بهبود می‌بخشند.

ارزش آنها زمانی بیشتر می شود که تولیدکنندگان هدف مشخصی را تعریف کنند. محصولی که برای کنترل رشد بیش از حد رویشی استفاده می شود به طور خودکار برای بهبود گرده افشانی یا کاهش ریزش میوه مناسب نیست. محصول، رقم، مرحله رشد، آب و هوا، تغذیه و میزان کاربرد همگی باید در نظر گرفته شوند.

PGR ها جایگزین مدیریت خوب کشاورزی نیستند. آنها با تغذیه متعادل، آبیاری پایدار، ریشه های سالم، نور کافی، گرده افشانی موثر و استرس قابل کنترل بهترین عملکرد را دارند.

Jinmai Biotech تنظیم کننده رشد گیاه و راه حل های تغذیه محصول را برای مدیریت گلدهی و میوه دهی به همراه فرمولاسیون و پشتیبانی برنامه برای محصولات و بازارهای مختلف ارائه می دهد.

سوالات متداول

1. آیا تنظیم کننده های رشد گیاه مانند کودها هستند؟

نه. کودها مواد مغذی را تأمین می‌کنند، در حالی که تنظیم‌کننده‌های رشد گیاه بر سیگنال‌های فیزیولوژیکی و فرآیندهای رشد تأثیر می‌گذارند. آنها اغلب با هم به عنوان بخشی از یک برنامه مدیریت یکپارچه محصول استفاده می شوند.

2. آیا PGR ها می توانند میوه دهی را در هر محصول بهبود بخشند؟

هیچ محصول واحدی در هر محصول یکسان عمل نمی کند. عملکرد به محصول، رقم، ماده موثره، دوز، زمان، شرایط گرده افشانی، تغذیه و آب و هوا بستگی دارد.

3. آیا تنظیم کننده های رشد گیاه می توانند از ریزش گل ها جلوگیری کنند؟

نه. آنها ممکن است به کاهش افت بیش از حد در محصولات مناسب کمک کنند، اما نمی توانند گرده افشانی ضعیف، کمبود شدید مواد مغذی، ریشه های آسیب دیده، خشکسالی یا دمای شدید را به طور کامل اصلاح کنند.

4. بهترین زمان برای استفاده از PGR برای ست میوه چیست؟

زمان بندی صحیح به محصول و هدف بستگی دارد. پنجره های کاربردی رایج عبارتند از: قبل از گل، شکوفه زودرس، شکوفه کامل، ریزش گلبرگ ها و زودبار شدن میوه.

5. آیا PGR ها را می توان با کودهای برگی مخلوط کرد؟

برخی از محصولات ممکن است سازگار باشند، در حالی که برخی دیگر سازگار نیستند. سازگاری به فرمولاسیون، pH آب، غلظت و سایر اجزای مخلوط مخزن بستگی دارد. یک آزمایش سازگاری و آزمایش با ناحیه کوچک باید قبل از کاربرد گسترده تکمیل شود.