T: +86-400-0987187
E: info@sdjinmai.com
E: info@sdjinmai.com
شماره 6888 جیانکانگ شرقی، منطقه فناوری پیشرفته، ویفانگ، شاندونگ، چین
آیا تا به حال فکر کرده اید که کشاورزان چگونه ارتفاع گیاه و اندازه میوه را کنترل می کنند؟ پاسخ اغلب در PGR ها نهفته است. PGRs مخفف Plant Growth Regulators است. آنها رشد گیاه، گلدهی و توسعه میوه را در کشاورزی مدرن و علوم گیاهی هدایت می کنند. در این پست، PGR ها چیست، چرا اهمیت دارند و تفاوت بین PGR های طبیعی و مصنوعی را خواهید آموخت.
بنابراین، PGRs به زبان ساده چیست؟ PGRs مخفف Plant Growth Regulators است. آنها مواد طبیعی یا مصنوعی هستند که نحوه رشد و نمو گیاهان را کنترل می کنند. آنها مانند مواد مغذی به گیاهان غذا نمی دهند. در عوض، آنها فرآیندهای مهم گیاهی مانند تقسیم سلولی، طویل شدن ساقه، تشکیل ریشه، گلدهی و رسیدن میوه را هدایت می کنند.
بسیاری از مردم PGR ها و کودها را اشتباه می گیرند. آنها بسیار متفاوت هستند. کودها مواد مغذی مانند نیتروژن یا پتاسیم را فراهم می کنند. PGR ها تغذیه نمی کنند. آنها بر نحوه استفاده گیاه از انرژی خود تأثیر می گذارند. شما می توانید کود را به عنوان غذا در نظر بگیرید، در حالی که PGR ها بیشتر شبیه علائم ترافیکی داخل گیاه هستند.
PGR ها نیز با آفت کش ها متفاوت هستند. آفت کش ها با کشتن حشرات یا قارچ ها از گیاهان محافظت می کنند. PGR ها آفات را از بین نمی برند. آنها به سادگی الگوهای رشد گیاه را تنظیم می کنند.
این سوال اغلب مطرح می شود. پاسخ تا حدی بله است. گیاهان به طور طبیعی هورمون هایی به نام فیتوهورمون تولید می کنند. اینها عبارتند از اکسین ها، سیتوکینین ها، جیبرلین ها، اسید آبسیزیک و اتیلن. آنها در داخل گیاه وجود دارند و رشد را از درون کنترل می کنند.
PGR های طبیعی این هورمون های گیاهی هستند. گیاهان آنها را به تنهایی تولید می کنند. PGR های مصنوعی ترکیباتی هستند که توسط انسان ساخته شده است. آنها برای تقلید از عملکرد هورمون های طبیعی طراحی شده اند. هر دو نوع رشد گیاه را تنظیم می کنند، اگرچه منابع آنها متفاوت است.
اصطلاح 'PGRs' شامل ترکیبات طبیعی و مصنوعی است. اگر ماده ای رشد گیاه را تنظیم کند، چه توسط گیاه تولید شده باشد و چه توسط انسان، آن را تنظیم کننده رشد گیاه می دانند.
بنابراین، PGR ها در گیاهان چه می کنند؟ آنها به عنوان سیگنال های داخلی عمل می کنند. آنها نحوه تقسیم، کشش و تخصصی شدن سلول های گیاهی را راهنمایی می کنند. برخی از آنها تقسیم سلولی را تحریک می کنند. دیگران سرعت آن را کاهش می دهند. این به طور مستقیم بر ارتفاع گیاه، طول ساقه و اندازه برگ تأثیر می گذارد.
آنها همچنین مراحل کلیدی زندگی را تنظیم می کنند. آنها بر گلدهی، تشکیل میوه، بزرگ شدن میوه و جوانه زنی بذر تأثیر می گذارند. هنگامی که شرایط تغییر می کند، آنها به گیاهان کمک می کنند تا سازگار شوند. در طول تنش خشکی یا گرما، آنها الگوهای رشد را برای بهبود بقا تغییر می دهند. آنها مواد مغذی را تامین نمی کنند. در عوض، آنها نحوه رشد و نمو گیاهان را کنترل می کنند.
گیاهان به پنج گروه اصلی تنظیم کننده رشد متکی هستند. هر گروه فرآیندهای مختلفی را در داخل گیاه کنترل می کند.
| نوع PGR | تابع اصلی | مثال معمول |
|---|---|---|
| اکسین ها | رشد ریشه، تسلط اپیکال | IAA |
| سیتوکینین ها | تقسیم سلولی، تشکیل جوانه | زیاتین |
| جیبرلین ها | طویل شدن ساقه، جوانه زنی | GA3 |
| اسید آبسیزیک | خواب، پاسخ استرس | ABA |
| اتیلن | رسیدن میوه | اتفون |
بیایید هر یک را دقیق تر بررسی کنیم.
اکسین ها رشد جهت دار را کنترل می کنند. آنها تشکیل ریشه را تقویت می کنند و تسلط آپیکال را حفظ می کنند. این بدان معنی است که ساقه اصلی قوی تر می شود در حالی که شاخه های جانبی محدود می مانند.
در کشت بافت گیاهی، اکسین ها نقش اساسی دارند. آنها تشکیل پینه را القا می کنند و از مورفوژنز ریشه حمایت می کنند. نمونه های رایج عبارتند از IAA و IBA که به طور طبیعی رخ می دهند. اشکال مصنوعی مانند 2،4-D و NAA به طور گسترده در محیط های کشاورزی و آزمایشگاهی استفاده می شود.
سیتوکینین ها تقسیم سلولی را تحریک می کنند. آنها تشکیل جوانه را تشویق می کنند و از رشد ساقه حمایت می کنند. آنها همچنین پیری برگ ها را به تاخیر می اندازند و برگ ها را برای مدت طولانی تری سبز نگه می دارند.
در سیستم های کشت بافت، رشد ساقه را افزایش می دهند. با این حال، زمانی که به تنهایی استفاده شوند، ممکن است تشکیل ریشه را کاهش دهند. سیتوکینین های رایج عبارتند از Zeatin، BA و TDZ. آنها اغلب زمانی بهترین عملکرد را دارند که به دقت در برابر اکسین ها متعادل شوند.
جیبرلین ها باعث افزایش طول ساقه می شوند. آنها به رشد بلندتر و سریعتر گیاهان کمک می کنند. آنها همچنین باعث جوانه زنی بذر شده و به شکستن خواب کمک می کنند.
در محصولات میوه، آنها می توانند اندازه میوه را افزایش دهند و گلدهی را بهبود بخشند. GA3 پرمصرف ترین جیبرلین در کشاورزی است. از رشد اولیه و رشد یکنواخت حمایت می کند.
اسید آبسیزیک به عنوان یک تنظیم کننده رشد در هنگام استرس عمل می کند. طول سلول را کند می کند و خواب بذر را حفظ می کند. دانه ها تا زمانی که شرایط محیطی بهبود نیابد غیر فعال می مانند.
همچنین تحمل استرس را بهبود می بخشد. گیاهان نسبت به خشکی مقاوم تر می شوند. در کشت بافت، ABA از بلوغ جنین سوماتیک پشتیبانی می کند و تحمل سرما را در گیاهان جوان افزایش می دهد.
اتیلن یک هورمون گیاهی گازی است. رسیدن میوه و ریزش برگ را کنترل می کند. این تضمین می کند که میوه ها در زمان مناسب بالغ شوند.
در کشاورزی، اتفون اتیلن را در داخل بافت های گیاهی آزاد می کند. پرورش دهندگان از آن برای هماهنگ کردن رسیدن میوه استفاده می کنند. بسته به زمان، اتیلن ممکن است فرآیندهای رشد خاصی را تحریک یا سرکوب کند.
وقتی از تنظیم کننده های رشد گیاه صحبت می کنیم، معمولاً به دو نوع اشاره می کنیم: طبیعی و مصنوعی. هر دوی آنها رشد گیاه را تنظیم می کنند. تفاوت اصلی در این است که آنها از کجا آمده و چگونه استفاده می شوند.
PGR های طبیعی هورمون های گیاهی هستند که در داخل خود گیاه تولید می شوند. آنها در بافت ها حرکت می کنند و رشد را به طور متعادل هدایت می کنند. گیاهان برای کنترل تقسیم سلولی، رشد ریشه، گلدهی، تشکیل میوه و پاسخ به استرس به آنها متکی هستند.
PGR های طبیعی معمول شامل اکسین هایی مانند IAA، سیتوکینین ها مانند زاتین، جیبرلین ها مانند GA3، آبسیزیک اسید و اتیلن هستند. گیاهان اینها را در مقادیر بسیار کم تولید می کنند، اما به شدت بر رشد تأثیر می گذارند.
در کشاورزی و علوم گیاهی، گاهی اوقات اشکال طبیعی را به صورت خارجی به کار می بریم. می تواند ریشه دهی را بهبود بخشد، گلدهی را تحریک کند یا از جوانه زنی بذر حمایت کند. آنها هماهنگ با سیستم های داخلی گیاه کار می کنند.
PGR های مصنوعی ترکیباتی هستند که به صورت شیمیایی ساخته می شوند. دانشمندان آنها را برای تقلید از هورمون های طبیعی طراحی می کنند. آنها اغلب اثرات قوی تر یا طولانی تر ایجاد می کنند. به همین دلیل، کشاورزان از آنها برای مدیریت دقیق تر محصولات استفاده می کنند.
پرورش دهندگان از PGR های مصنوعی برای کنترل ارتفاع بوته، افزایش اندازه میوه، بهبود گلدهی، تسریع رسیدن و ایجاد رشد یکنواخت در مزارع استفاده می کنند. این به بهبود عملکرد و ظاهر بازار کمک می کند.
PGRهای مصنوعی رایج شامل پاکلوبوترازول، دامینوزید، 2،4-D، اتفون و کلرمکوات کلرید هستند. هر کدام پاسخ های رشد خاصی را هدف قرار می دهند.
در زیر یک مقایسه ساده وجود دارد:
| دارای | PGRهای طبیعی | PGRهای مصنوعی |
|---|---|---|
| منبع | توسط گیاهان تولید می شود | تولید شیمیایی |
| اقدام | مقررات داخلی طبیعی | کنترل خارجی قوی |
| استفاده اصلی | حمایت از رشد طبیعی | مدیریت محصولات تجاری |
| نمونه ها | IAA، Zeatin | پاکلوبوترازول، اتفون |
A1: PGR ها در کشاورزی، تنظیم کننده های رشد گیاهی هستند که برای کنترل توسعه گیاه استفاده می شوند. آنها به مدیریت قد، گلدهی، تشکیل میوه، رسیدن و پاسخ های استرس کمک می کنند.
A2: خیر. کودها مواد مغذی مانند نیتروژن یا پتاسیم را تامین می کنند. PGR ها فرآیندهای رشد را در داخل گیاهان تنظیم می کنند. آنها توسعه را هدایت می کنند، نه تغذیه.
A3: بله. برخی PGRها، مانند جیبرلین ها یا برخی ترکیبات مصنوعی، می توانند اندازه میوه را بزرگ کرده و یکنواختی را در صورت استفاده صحیح بهبود بخشند.
A4: PGR های طبیعی توسط گیاهان تولید می شوند و به طور کلی خطر کمتری در نظر گرفته می شوند. برخی از PGR های مصنوعی در صورت استفاده نادرست ممکن است نگرانی های ایمنی ایجاد کنند.
A5: زمان بستگی به مرحله محصول دارد. آنها معمولاً در طول رشد فعال، گلدهی یا رشد اولیه میوه استفاده می شوند.
پاسخ 6: بیشتر محصولات زراعی پاسخ می دهند، اما اثر آن بر اساس گونه، دوز و زمان متفاوت است.
PGR ها تنظیم کننده های رشد گیاهی هستند که نحوه رشد، گل دادن و تولید میوه گیاهان را کنترل می کنند. آنها می توانند عملکرد را بهبود بخشند، ارتفاع گیاه را مدیریت کنند و محصولات یکنواخت تری ایجاد کنند. با این حال، استفاده نادرست ممکن است منجر به اثرات ناخواسته یا نگرانی های ایمنی شود.
زمان بندی صحیح و دوز مناسب ضروری است. راهنمایی های متخصص به کاهش خطرات و محافظت از کیفیت محصول کمک می کند. هنگامی که PGR ها به طور مسئولانه اعمال شوند، می توانند از توسعه گیاه سالم و کارآمد حمایت کنند.
